6 Μηνες μετα...

   Όταν δυο άνθρωποι συναντιούνται γίνετε μια έκρηξη πληθωρων συναισθημάτων, κυριως αγχους και λαχταρας. ειναι πολυ ομορφο το θελεις να γνωρισεις τον αλλον, το να θελεισ να μαθεις ποιοσ ειναι πραγματικα μεσα του, να διαβασεις και να νιωσεις την ψυχη του, ετσι γινεσε και εσυ ενα κομματι της.

   Αυτο επαθα και εγω με εσενα βιαστικα να δεχτω τα θελω σου και να υποκυψω στο εγω σου. Ημουν εκει για καθε επιθυμια σου προλαβαινα με λαχταρα να σε ικανοποιησω σε καθε θελω σου. Παραμεριζα τα παντα και κυριως εμενα, και το μονο που ηθελα ηταν να ανοιξεις την ψυχη σου κα να με αφησεις να σου δειξω και εγω τι κρυβω μεσα μου.

   Απο την αρχη ημουν συγκρατημενη και ηθελα να κρατησω την υπολοιπη ζωη μου μακρια απο σενα, εσυ ησουν ενα ξεχωριστο κρυφο κομματι μονο για μενα και κανενας αλλοσ δεν χρηαζοταν να ξερει, εσυ ομως θελεις να ισβαλεις μεσα να σε μαθουν ολοι να μαθεις τα παντα ηθελες να το φωναξω και εγω πνιγομουν, παντα κατι με κρατουσε παντα κατι με φυλουσε απο ενα τοσο τραγικο λαθος, και ομως εσυ εκει επεμενες να εισαι αυτος που ερχοταν και εφευγε αφηνοντας με ενα ερηπιο, διαλειμενη να προσπαθω να σταθω ορθια και εσυ για ενα παιχνιδι σου και μονο να γκρεμιζεις αδιαφορα, χωρις να σε νοιαζει .

   Ενα κενο σωμα περιφερομουν η ψυχη πονουσε , θρινουσε και ματωνε και ολα αυτα χωρις να μπορω να τα μοιραστω χωρις να μπορω να τα εκφρασω απλα εμενα εκει μονη ξαπλωμενη απαθεις με τα ματια μου δακρυσμενα. Και εσυ....? Εσυ αδιαφορος, και εγω να περιμενω να ακουσω τη φωνη σου να δω τα ματια σου να νοιωσω μονο ενα χαδι σου και αυτο ακομα μου το στερσες. Μονο ενα χαδι και μια αγγαλια ...

   Φοβηθηκες , εγω στηριξα επανω σου πολλα και εσυ απλα φοβηθηκες...

Πνηγομουν σε εναν ωκεανο απο τα ιδια μου τα δακρυα, ωσπου ανεβηκα στην επιφανεια κα ανεπνευσα . Σου ζητησα να μη μου υποσχεθεις τιποτα, και εσυ μου υποσχεθηκες τα παντα. Σε ρωτησε χιλιαδες φορες και εσυ απλα με καθησυχαζες...και εφευγες... Πως μπορει ενας ανθρωπος να λεει τοσα ψεμματα χωρις να αισθανεται ενοχες ;  Πως μπορει να σε κοιταει στα ματια και επιμενει σε κανει που και οι δυο `ξερετε πως ειναι φαρσα πως ειναι ενα ψεμα.

   Και τωρα απλα χαθηκες, σαν μην υπηρξες ποτε, αλλα δυστυχως οχι γιατι το επελεξα εγω αλλα εσυ, και παλι εσυ το ατελειωτο εγω σου νοιωθω να με στοιχιωνει ακομα, φοβηθηκες... φοβηθηκες να δεθεις , να με παραδεχτεις στον ιδιο σου τον εαυτο να με δεχτεις μεσα στη ζωη σου...

Και ξερεις κατι οταν εγω φοβομουν εσυ με κρατουσες και με εδενες, οχι με στηριζες , με εδενες!

    Ενα ψεμα ησουν μια ιστορια που με ταπεινωσε στον ιδιο μου τον εαυτο, γιατι για πρωτη φορα κοιταζω τον καθρευτη και ντρεπομαι, ντρεπομαι γιατι αφεθηκα, ντρεπομαι γιατι σε αφησα να με πεταξεις στον πατο και να σου λεω ευχαριστω, ντρεπομαι γιατι για πρωτη φορα χανω τα λογια μου και σε αφηνω να με μιδενιζεις και να με πληγωνεις χωρις να φερω καμια αντισταση, ντρεπομαι γιατι εγψ, η σκληρη η αγωνιστρια που παντα υπερασπιζομαι τον ευατο μου και δεν δεχομαι να θυγουν την ελευθερια και την αξιοπρεπια μου για τιποτα, αφησα εσενα να με ταπεινωσεις να με κανεις να σιχαθω τον εαυτο μου να μη θελω να αγγιξει το σωμα μου κανεις να νιωθω βρωμικη!!!

    Ντρεπομαι γιατι εχασα τον εαυτο μου ...

ντρεπομαι γιατι ακομα σκεφτομαι τη μυρωδια σου ακομα σκεφτομαι το συναισθημα που με εκανε και υπεκιπτα παντα χωρις να ξερεις τι θυσιαζα για σενα...

    Ηθελα να ανοιξω την ψυχη σου με τον ποιο ομορφο τροπο και να παρω ενα κομματι της για παντα μαζι μου, και ανταυτου κατεληξα να θυσιασω την δικη μου δινοντας την σε σενα αμοιχτη ζεστη προθυμη με καταληξει να την πετακσεις μεσα σε να δωματιο κομματιασμενη...

   Ορια.... υπαρχουν ; και αν ναι μεχρι που φτανουν...:  Αραγε θα μαθεις ποτε? Αν ξερω κατι ειναι πως δν θα το μαθω ποτε , γιατι δεν θα ειμαι εκει . Και αν γυρισεις ... θα αντεξω να μην ειμαι εκει...?

   6 μηνες απο την πρωτη μερα που σε αντικρισα...