Me, my shadow and the moon...

              

I took a bottle of wine and

I went to drink it among the stars.
We are always three
counting my shadow and

my friend the shimmering moon.
Happily the moon knows nothing

of drinking,and my shadow is never thirsty.

When I sing, the moon listens to me in silence.
When I dance, my shadow dances too.

This sadness I do not know.
When I go home,
the moon goes with me and my shadow follows me.

Ψευτικες αληθειες μεσα στη σιωπη

Ψευτικες αληθειες μεσα στη σιωπη, για ποσο ακομα θα περιπλανιεμαι και θα δοκιμαζω? το κορμι μου μα πανω απο ολα η ψυχη μου κουραστηκε, δεν ξερω αν θα βρω ποτε τον προορισμο εχω ξεχασει πια τι ψαχνω, μα αυτο που με φοβιζει ειναι στην πορεια να μη χασω εμενα, να μη ξεχασω ποια πραγματικα ειμαι ειμαι εγω. Να ζησεις τα παντα , να ρουφιξεις τη ζωη μεχρι την τελευτεα της στιγμη, να μη σου μεινει τιποτα αποθυμενο και στο τελος ταλαιποριμενη και μονη, απο τη βιασηνη σου να τα ζησεις ολα, θα στεκεσαι εκει ακουνητη ανεκφραστη μπροστα σε εναν παλιο καθρευτη προσπαθοντας να αναγνωρισεις τα σημαδια του ταξιδιου πανω στο προσωπο και στο σωμα σου. Αυτο που βλεπεις ειναι ενα σωμα γεματο πληγες, σημαδια  και χαραγμενες αναμνησης πανω σου , που οσο και αν θες να τις σβησεις αυτες παραμενουν, στοιχιωνοντας σε. Οι καλες στιγμες θα καθρευτιζοντε στα ματια σου, κοιτας καλυτερα και ξεσπας σε λυγμους. Τα δακρυα σου προσπαθουν να καλυψουν καθε ιχνος καλης αναμνησεις, μα αυτες που μενουν οσες και αν ειναι, μενουν αυθαρτες μεσα σου οσα δακρυα και αν τις μουσκεψουν , γιατι τελικα ολο το ταξιδι για αυτες αξιζε. Ολες οι πληγες και τα σημαδια για χαρη μιας καλης στιγμης.. Ειναι δυσκολη η αναζητηση σε ενα σκοτεινο κοσμο οπως αυτος. Ειναι δυσκολο να κυνηγας το ονειρο αν δεν εισαι προετοιμασμενος για τις θυσιες . Τα ταξιδια εχουν ενα προορισμο, αν δε φτασεις ομως εκει για οπου ξεκινησες, αξιζε απλα η πορεια? οι εμπειριες ? οι πληγες και οι στιγμες ? Και αν ναι μεχρι ποσα μπορει να θυσιασει καποιος για να φτασει στο τερμα...?

In the age of nineteen...

Beneath you and and me a screaming silence sprint her wings upon the deathly happiness you thing we have. So close but so far, no matter what  I wont be hurt you… hash now and lay on my wet chess smile ‘cause inside of me I will be crying, weeping for my lost wishes, covered by tears shines in my eyes, oh you love it so much and I hate every time you said it… the clouds are running so fast and time stay still… there are no seasons no more no years no expressions just a little girl  lonely, afraid , betrayed  hiding somewhere inside of a woman so tiered and she’s only nineteen … looking for her lost poet , a poet with  a long blond hair and deep blue eyes promised so much…but he lied again this poet through the ages lie again… but in while of a kiss he was there centuries ago but  so close as a blink of an eye , and there his eyes  weren’t lie. He stubbed her just with his existence and the moments past and the lover keep going but there the little girl inside of the woman dies... her dreams die, her wishes die… she should stay there kissing the only one who loved her and the only one who cares… and then the poet as much this hurts her fade away as the north winds took him for an other tale… and his memory just stay as a wound never could hilled in the heart of the lonely dieing little girl…with this fairytale my tears lullabies you hope your dreams someday find the little girl and resurrected her… goodnight my lover…

If you were here
I'd whisper sweet nothings in your ear
And appeal to all your fears
If you were mine If you were only mine
I'd bring you so much further down
And twist your mind until the end of time

You will never realize
What darkness lies inside
Inside my mind

If you are down
I will come to chain you to the ground
And penetrate your mind.
If you are lost if only you are lost
I'll be there to break your trust
And ravage all your lust for life, my love
You will never realize
What darkness lies inside
Inside my mind.

You will never realize
What darkness lies inside
Inside my mind.

Rituals of the Wind!

6 Μηνες μετα...

   Όταν δυο άνθρωποι συναντιούνται γίνετε μια έκρηξη πληθωρων συναισθημάτων, κυριως αγχους και λαχταρας. ειναι πολυ ομορφο το θελεις να γνωρισεις τον αλλον, το να θελεισ να μαθεις ποιοσ ειναι πραγματικα μεσα του, να διαβασεις και να νιωσεις την ψυχη του, ετσι γινεσε και εσυ ενα κομματι της.

   Αυτο επαθα και εγω με εσενα βιαστικα να δεχτω τα θελω σου και να υποκυψω στο εγω σου. Ημουν εκει για καθε επιθυμια σου προλαβαινα με λαχταρα να σε ικανοποιησω σε καθε θελω σου. Παραμεριζα τα παντα και κυριως εμενα, και το μονο που ηθελα ηταν να ανοιξεις την ψυχη σου κα να με αφησεις να σου δειξω και εγω τι κρυβω μεσα μου.

   Απο την αρχη ημουν συγκρατημενη και ηθελα να κρατησω την υπολοιπη ζωη μου μακρια απο σενα, εσυ ησουν ενα ξεχωριστο κρυφο κομματι μονο για μενα και κανενας αλλοσ δεν χρηαζοταν να ξερει, εσυ ομως θελεις να ισβαλεις μεσα να σε μαθουν ολοι να μαθεις τα παντα ηθελες να το φωναξω και εγω πνιγομουν, παντα κατι με κρατουσε παντα κατι με φυλουσε απο ενα τοσο τραγικο λαθος, και ομως εσυ εκει επεμενες να εισαι αυτος που ερχοταν και εφευγε αφηνοντας με ενα ερηπιο, διαλειμενη να προσπαθω να σταθω ορθια και εσυ για ενα παιχνιδι σου και μονο να γκρεμιζεις αδιαφορα, χωρις να σε νοιαζει .

   Ενα κενο σωμα περιφερομουν η ψυχη πονουσε , θρινουσε και ματωνε και ολα αυτα χωρις να μπορω να τα μοιραστω χωρις να μπορω να τα εκφρασω απλα εμενα εκει μονη ξαπλωμενη απαθεις με τα ματια μου δακρυσμενα. Και εσυ....? Εσυ αδιαφορος, και εγω να περιμενω να ακουσω τη φωνη σου να δω τα ματια σου να νοιωσω μονο ενα χαδι σου και αυτο ακομα μου το στερσες. Μονο ενα χαδι και μια αγγαλια ...

   Φοβηθηκες , εγω στηριξα επανω σου πολλα και εσυ απλα φοβηθηκες...

Πνηγομουν σε εναν ωκεανο απο τα ιδια μου τα δακρυα, ωσπου ανεβηκα στην επιφανεια κα ανεπνευσα . Σου ζητησα να μη μου υποσχεθεις τιποτα, και εσυ μου υποσχεθηκες τα παντα. Σε ρωτησε χιλιαδες φορες και εσυ απλα με καθησυχαζες...και εφευγες... Πως μπορει ενας ανθρωπος να λεει τοσα ψεμματα χωρις να αισθανεται ενοχες ;  Πως μπορει να σε κοιταει στα ματια και επιμενει σε κανει που και οι δυο `ξερετε πως ειναι φαρσα πως ειναι ενα ψεμα.

   Και τωρα απλα χαθηκες, σαν μην υπηρξες ποτε, αλλα δυστυχως οχι γιατι το επελεξα εγω αλλα εσυ, και παλι εσυ το ατελειωτο εγω σου νοιωθω να με στοιχιωνει ακομα, φοβηθηκες... φοβηθηκες να δεθεις , να με παραδεχτεις στον ιδιο σου τον εαυτο να με δεχτεις μεσα στη ζωη σου...

Και ξερεις κατι οταν εγω φοβομουν εσυ με κρατουσες και με εδενες, οχι με στηριζες , με εδενες!

    Ενα ψεμα ησουν μια ιστορια που με ταπεινωσε στον ιδιο μου τον εαυτο, γιατι για πρωτη φορα κοιταζω τον καθρευτη και ντρεπομαι, ντρεπομαι γιατι αφεθηκα, ντρεπομαι γιατι σε αφησα να με πεταξεις στον πατο και να σου λεω ευχαριστω, ντρεπομαι γιατι για πρωτη φορα χανω τα λογια μου και σε αφηνω να με μιδενιζεις και να με πληγωνεις χωρις να φερω καμια αντισταση, ντρεπομαι γιατι εγψ, η σκληρη η αγωνιστρια που παντα υπερασπιζομαι τον ευατο μου και δεν δεχομαι να θυγουν την ελευθερια και την αξιοπρεπια μου για τιποτα, αφησα εσενα να με ταπεινωσεις να με κανεις να σιχαθω τον εαυτο μου να μη θελω να αγγιξει το σωμα μου κανεις να νιωθω βρωμικη!!!

    Ντρεπομαι γιατι εχασα τον εαυτο μου ...

ντρεπομαι γιατι ακομα σκεφτομαι τη μυρωδια σου ακομα σκεφτομαι το συναισθημα που με εκανε και υπεκιπτα παντα χωρις να ξερεις τι θυσιαζα για σενα...

    Ηθελα να ανοιξω την ψυχη σου με τον ποιο ομορφο τροπο και να παρω ενα κομματι της για παντα μαζι μου, και ανταυτου κατεληξα να θυσιασω την δικη μου δινοντας την σε σενα αμοιχτη ζεστη προθυμη με καταληξει να την πετακσεις μεσα σε να δωματιο κομματιασμενη...

   Ορια.... υπαρχουν ; και αν ναι μεχρι που φτανουν...:  Αραγε θα μαθεις ποτε? Αν ξερω κατι ειναι πως δν θα το μαθω ποτε , γιατι δεν θα ειμαι εκει . Και αν γυρισεις ... θα αντεξω να μην ειμαι εκει...?

   6 μηνες απο την πρωτη μερα που σε αντικρισα...

Dread angels wish..

Feed the loneliness serve the despair
so empty and discarded
unloved, unequaled, unrelenting
true madness cloaked in fiction
bloodstained soul outlived purpose
waiting to die no truth left to conquer
age defined battle tested
each moment another scar
a ghost among you
a shadow cut thru you
I am the darkness I am the end

Fuel the misery ignite with guilt
so vain and pointless
demented, distorted, denied
foul perceptions soaked in vanity
the eyes of the god
the mourning of consciousness
newborn prisons no love left to dismantle
endless spiral grief infested
forever in the dread
a saviour...
a death...
this is the darkness

this is the end...

Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη

Σ' αγαπάω μ' ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα..
Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για 'σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για 'σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;
Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;
Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ' ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.
Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;
Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.
Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,
όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.