There are times in this life which we can't do what we want, we have to swallow our feelings drown our pride put our dreams in a drawer and do what it has to be done for survive.
 I was drawing since I was a little girl and I always liked art the craft.  But I never truly believed in my self. Never. Always a pessimist feeling lower than everyone. Mean and jealous of other's happiness. Maybe bad things are around cause I'm a bad person myself.  You see all these people around you and every single one of them has a tag on. A purpose, a guiding line as leader to a cause. I have a HUGE blackness around my neck chocking me, forbidding the air in my langs. That is my guide. I was always good at drawing, not excellent or perfect, good, that means a hitch over the normal people. Yes I don't believe artist are normal, we are paranormal way to much and if you consider yourself as normal then I guess you don't posses any craft. Its a talent and its not teachable. Its a curse that haunts you starves you and tortures you at nights. If you follow the path you will be hungry poor miserable non-acceptable and as they might call you a parasite, but a free one like those in the field which no human ever walk,  all this if you stay true to the craft, the truly parasites that are famous claiming to be artists are not in my interest and I ll not talk about them.  If you don't follow the calling of art and become a normal person you deny your true nature and enslave yourself to a human eater machine, capitalism. Hating yourself your parents sibling spouse and children. All these people who forced you to deny yourself and become an eating-fat over consuming creature with depths that never enjoyed, self-destruction  thoughts and you ending sitting in a train looking out of a window try to figure out why you were born and how salvation will come with a quick death.
  If joy you seek then stop reading, cause joy and positive thoughts and all those craps are for people who spend a lot of hours watching the perfect family in television, and all these freak encouraging programs. When one of those "happy" people talks to me I want to turn them off, stop them pollute the air that I breath.
  Pressure, the biggest pluge in our days is not cancer, or aids, its pressure. the feeling that you need to screem so loud and instead you shut your mouth so hard that hurts you gums and bleed. Is killing you from the inside. Its killing me right now my hands are shaking my legs are hurt and i feel my stomach so hard and full, I'm tired of swallow everything material and non. Always doing the opposite of what I trully want! My mother always told me that I should be an artist, do you know what she has done to help me.... Nothing.
  I'm bitter, maybe cause of my parents abandon, maybe. I used to hurt my self trying to export my pain. Not that they cared I grew up in the street and I"m proud of that cause it made me senseless cruel and bitter. Pussing me !!! All of them! And I always pay for everybody.
  My biggest dream is not to be an artist or rich. Is to live ALONE in a small house in the woods. I will have  a yard and live peaceful in solitude in the absolute tranquility. If I want to draw I ll do it for me not of money or confirmation. My biggest dream is to never see anyone again and live alone in the woods doing my craft have my pagan symbols open, me and a puppy cause it will be the only thing will love me no matter what.

Makari na kseres pws noiwthw apopse... poso monh!

Makari na kseres poso mou leipeis...

Γρήγορες Διαδρομές.

H μόνη ανωμαλία είναι η ανικανότητα να ερωτευτείς. Ένας δειλός είναι ανίκανος να διξει αγάπη, αυτό είναι προνόμιο των  Γενναίων... Γιατί ο Έρωτας είναι ο πιο σκληρός τύραννος, σε τραβάει κοντά του και η κάθε αίσθηση  του κορμιού σου εξτασιάζεται ανεξελενκτή , κανένα  άγγιγμα δεν μένει απαρατήρητο, λιώνεις περιμένοντας μια λέξη, τρέχεις χιλιόμετρα για μια εικόνα και δεν σε νοιάζει, δεν σε νοιάζει ο χρόνος γιατί τον έκανες εχθρό, τον μίσησα τον χρόνο. Τα λεπτά και οι ώρες, αντίστροφη μέτρηση, και η αγωνία ερωτεύτηκαν και αυτές με την λαχτάρα και γίναν μαρτυρικό ζευγάρι. Μα δεν σε νοιάζει, γιατί ο έρωτας σε κάνει τυφλό μεσασε χιλιάδες χρώματα εικόνες και φιγούρες που τρέχουν όλα γύρω σου και εσύ δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις τι  γίνετε απλά χυνεσαι  μέσα στο ποτάμι και αφήνεις να σε πάει μέχρι την θάλασσα. Και εκεί όταν όλα σταματάν και μένεις μόνος χωρίς να ακούς να βλέπεις και να νιώθεις τίποτα πέρα από το νερό που σε ξεθολώνει, ξυπνάς από τον χτύπο της πόρτας που κλείνει πίσω σου. Πονάς ? Γιατί  ξέρεις, εγώ γεννιθεικά την στιγμή που με φίλησες, πέθανα όταν με αφίσες, γνώρισα την αγάπη  από  τον θόρυβο της πόρτας που έκλεινες φεύγοντας...Την είδα την αγάπη εκεί καθαρά σαν ταινία τα είδα όλα τον πόνο τον έρωτα την φυγή όλα. Γιατί έτσι πρέπει να αγαπιουντε οι άνθρωποι, έντονα. Να ζουν μέσα σε ήχους και εικόνες με νόημα, χρώματα και πάθη. Να διαφωνούν και να εκφράζουν, να δημιουργούν  και να συνχωρουν.  Όταν μιλούσα για έρωτα έλεγα το όνομα σου ... όταν άκουγα το όνομα σου... αισθανόμουν τον έρωτα. Και ας μην καταλαβαις ποτέ ποια είμαι, και ας μην είδες ποτέ το χρώμα της ψυχής μου. Δεν άντεξες την διαδρομή είχε πολλές στροφές και τρέχαμε γρήγορα, δεν άντεξες την ιδέα πως ήθελα να οδηγώ και εγώ. Φοβήθηκες τον τύραννο και απομακρυνθήκες. Τί σημασία έχει πια ? Αναρωτιέμαι ποιος πονάει πιο πολύ τώρα...? Egw που έζησα την θλίψη ελεύθερη μεσ'τό ποτάμι η εσύ που έχασες το ταξίδι για έναν προορισμό.  Ανοίγω την πόρτα που έκλεισες, φυσσάει τόσο έξω που νιώθω τους θεούς να μου δίχνουν τον άδιο δρόμο, τους νιώθω μέσα μου να μου δίνουν το οξυγόνο να φυσσαν στον πρόσωπο μου και να μου δίνουν αέρα να αναπνεύσω. Τώρα βάζω μπρος πατάω γκάζι, πρώτη, δευτέρα, τρίτη... και τα ξεχνάω όλα ... ξεχνάω  όχι γιατι με ξέχασες αλλά γιατί λυσμονεισα ελεύθερη να ζω και να υπάρχω χωρίς δεσμά και υποχωρήσεις. Χωρίς να χάνομαι μέσα σου ποτάμι μου. Ξεχνώ όπως με ξεχασες, διαλέγω θάλασσα απόψε.

No matter how cruel you shatter my body, you won't brake and take my spirit !

  The smell of the wet ground, trails of creeks in my window and that ancient melody of raindrops, fast and slow, peaceful and wrathful. Naked trees leaving their last clothing and shameless dancing in the rhythm of the bagpipe, shaking in the violin's moaning, scouring their skins from time's dusty memories, wind is guiding the chore, an ecstatic dance in the wet grassy floor of my yard.
  And they asking for companion, covered under the warmth of my blanket I fantasize my freedom playing with branches, dancing carefree , tasting the winter's beauty. Maybe an other time, not today. Today I'll watch from the window admiring nature's daring purity. 
  Mettled I leave the comfortableness of my soft sheets this cold sensitive morning, looking for solace in a mug of fresh hot coffee. I never drink it at once, I always give it a moment to rest, sniffing the steam full of joy for my insatiable lust of its taste. And this is how my days begin, with rain, sun, winter or summer.
  Most people don't appreciate the small moments they have for their selves. Rushing, stressing, haunted by time leaving their joys passing by with their smiles. Time is overrated, he was always here and will always be. He doesn't care how fast we running to catch him, he will never slow down for you or for me, for no one. I always give time to myself in the morning, it's my moment of reconstruction and meditation, quite... away from corrupted world's noise. 
  I lit my candles, my essence oils and an incense stick. The flowing fragranced smoke enfolds me sweetly as a lover's caress. And I'm happy, I see the colors from my mind running out of my fingers, finding a shaped shelter in my white painting. The rain is still hallows our streets, our ground bringing life, hope, inspiration. And my brashes are diving full of passion embracing the colors create an affair unbreakable to time. And the white became red, became blue and they gave birth to my favorite purple. 
  Smoking a rolled one, thinking the dance, the smell, the caress, the joy. Love.
The feeling of love is inside us. In every little detail. The way a musician is touching his instrument, the caring glance to your sleeping consort, the proud gaze of an artist to his creations. 
  And what if your journey is unknown? You will feel lonely only if you are not look around you. The destination is not happiness, its the dream. The dream is keeping you alive, making you continue the journey. As for the happiness you seek, was always there in your beloved ones, in your creations, in your lust for life. No matter what I wont let the dream fade. The source, my light, my love.
   

Οταν κατι τελειωνει, κατι νεο αρχιζει!

 Οι γρήγορες αποφάσεις είναι αυτές που η μας κάνουν να μετανιώνουμε πικρά για τις πράξεις μας η μας κάνουν απρόβλεπτα ευγνώμονες που τολμήσαμε να σπάσουμε τα όρια μας και να ξεφύγουμε. Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που δεν μετανιώνει για αυτά που έχει πει και για αυτά που έχει κάνει, γιατί ξέρει πως κάθε λεπτό και κάθε κίνηση που κάνουμε είναι μια εμπειρία που μας φέρνει πιο κοντά στο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να μάθουμε μέσα από τα λάθη μας.
 Η απόφαση της αλλαγής γίνετε μέσω εξαναγκασμού καταστάσεων, πράξεων και λαθών του παρελθόντος, κάνεις δεν αλλάζει την πραγματικότητα και την ζωή του όταν είναι ευχαριστημένος από αυτήν.