Paletes xrwmatwn gemizoun ton ourano thn wra pou h Selhnh pernei thn thesi tou Hliou... einai ekeini h wra ths meras, ekeini h lepth stigmh pou kanei ta panta na moiazoun san na xei stamathsei o xronos, san na mhn uparxei thorivos, mono o anemos pou xaideuei ta fulla... kai o wkeanos pou aggaliazei thn gh gennontas thn ammoudia... Kai kapou ekei eide pathmasies na sxhmatizonte kai na xanonte, kapou ekei eide skies na ftiaxnonte sta vraxia, kai ton hlio na lampei mesa se duo prasina matia. 

    To agori dn tolmhse na plhsiasei fovhthike, koitakse thn eikona mprosta tou kai thaumase thn aplothta. Htan ena proswpo, mia gunaika. Kathotan sthn akri twn vraxwn me to xito  foustani ths vregmeno apo ta kummata, sxedon diafano, me mia kokkini mordela na tremopaizei sta mallia ths, aggizontas thn thalassa me ta gumna ths podia. Anepnee san na roufouse tis teleutees pnoes zwhs pou ths apemenan. Kai anekfrasth, koitontas pros to fws tou egnepse, ton kalese na rthei konta ths. Ton koitakse monaxa otan thn aggikse. Ths epiase to xeri kai kathise konta ths. 

  "S'aresei auto pou vlepeis? " ton rwthse, "Eisai alhthinh? Ti eisai?" , "Eimai anthrwpos opws esu, exw psuxi opws kai esu, kai fthiromai opws kai esu ma skeftomai th fthora opws oi vraxoi kai thn psuxi opws h thalassa!" apanthse xwris na vlepei tis apories pou eftiakse sta matia tou to agori. "Kai se ti pisteueis?", "Pisteuw se mena, gt pote kanenas theos dn mporese na kanei osa katafera na kanw egw h idia gia ton eauto mou", to agori swpase kai koitakse to fws ths Selhnhs..."Exeis metrisei pote ta astra?" thn rwthse. "Exeis metrhsei pote olous tous anthrwpous? Kserw pws ta asteria einai oi psuxes mas, oi dikes mas, autes pou efugan kai autes pou perimenoune karterika na erthei h seira tous gia na zhsoun..." apanthse ekeinh. "Kai ksereis poia einai h dikh sou? Mporeis na mou th dikseis?" eipe to agori gemato enthousiasmo. "Den kserw poia einai ekei panw ma mporw na sth diksw alliws..." tou apanthse kai sikwthike katebhke apo ton braxo kai perpathse sthn amoudia opou kai ksaplwse. To agori aporimeno akoloutheise ta vimata ths kai ksaplwse dipla ths. "Pws mporeis na mou thn dikseis?" kai tote ton koitakse sta matia aggikse ta duo tou xeria kai ta akoumphse panw sthn kardia ths. " H psuxi mas den einai ftiagmeni apo ulh alla moiazei me petradi..h kathe mia diaferei kai allazei xrwma se kathe anthrwpo pou thn kouvalaei. h dikh sou einai galazia san ton katharo ourano..." to agori xamogelase k eipe..."Ma den mou edeikses thn dikia sou omws", "Ma thn koitas" tou eipe "Koitas mesa sta pio krufa dwmatia mou, oloi koitoun to proswpo mou ma kaneis dn vlepei to mesa mou! Analonoume thn psuxi mas ekei pou kanenas dn vlepei ta xrwmata ths!" to agori thn aggaliase sfixta kai psithirise sto auti ths "Prasini...san ta freskoanthismena dentra thn anoiksi...." filise to magoulo ths fwnakse euxaristw ston wkeano kai efuge. 

    Auta diavase sto palio tetradio pou vrike krummeno to mikro koritsi. Htan se ena mpaoulo, sto spiti dipla sth thalassa, skonismeno kai parathmeno konta sto parathuro. Koitakse ton hlio pou pnigotan sta vathia nera anepnesa ton katharo almuro aera kai etrekse sthn ammo! Htan ekei... To freskoantismeno dentro... ebgale thn kokkini kordela apo ta mallia ths kai thn edese se ena kladi. Gurise sto spiti ekleise thn istoria ksana sto mpaoulo, gia ton epomeno pou tha thelisei na mathei, na agapisei kai na moirasei swsta thn psuxi tou! 

Κάθε λέξη που έρεε από τα χέρια μου ήταν κόκκινη, βγαλμένη 

από κάθε πορφυρό άηχο δάκρυ που κύλησε μεσα μου! Όλες οι 

προτάσεις που άφησα σε λευκό χαρτί ήταν τελειώματα του εαυτού 

μου ριγμένα στην άκρη του γκρεμού λίγο πριν την τελευταία πτώση.

Στα άκρα των μπλε μελαγχολικών στιγμών μου, λέξεις πού ήθελαν

να βγουν ουρλιάζοντας από μέσα μου και όπως παρέμεναν 

θαμμένες, γιατί τα δάκρυα είναι αδυναμία γιατί η ένδειξη του πόνου 

είναι αδυναμία γιατί το να δίνεσαι ολοκληρωτικά χωρίς όρια, φόβο 

και πρέπει τελικά είναι αδυναμία, και έπρεπε να μάθω να χτίζω τις 

άμυνες μου, έπρεπε να μάθω να είμαι σκληρή για μένα, να 

προστατεύω το παιδί που μέσα μου δεν πρόλαβε να ζήσει ποτέ. 

Και έζησα, έπνιξα το πορφυρό με το μπλε και έφτιαξα έναν μοβ 

κόσμο ασφαλή μέσα μου για μένα, κλειδωμένο αποτραβηγμένο 

και ήρεμο μόνο για μένα, πέταξα το κλειδί και άφησα ότι αθώο μου 

είχε απομείνει μέσα, εκεί αγνό αυθαρτο ώσπου να έρθει η μέρα που 

πια δεν θα φοβάμαι και δεν θα θλίβομαι. Κατάφερα με όλους τους 

τρόπους να να επιβιώσω, τι αν πέρασαν πόσοι άνθρωποι άλλοι 

άφησαν ένα κομμάτι τούς και άλλοι περάσαν μόνο πέρνωντας 

δικά μου. Χωρίς οίκτο γεμάτη απάθεια αφήνονταςερείπια που πάλι 

όμως έχτιζα. Αδυναμία είναι να μένεις κάτω από τις στάχτες,

ότι και αν γίνει πρέπει να φτάσεις στη βροχή, πρέπει να ανέβεις 

προς το φως και να φτάσεις την καθαρή βροχή, γύρω σου θα 

υπάρχουν λάσπες και μαύρα χρώματα, και πάντα κάτι θα σε θέλει 

εκεί βουτηγμένο στις λάσπες από τις στάχτες σου, αδυναμία όμως 

είναι όχι να πέσεις αλλά να μην σηκωθείς, γιατί ξέρεις πως ότι και 

αν γίνει η βροχή θα είναι εκεί για να καθαρίσει το απογυμνωμένο 

σου κορμί, όσες πληγές και αν έχει όσο λερωμένο και αν είναι.

Αν η ψύχη σου δεν είναι εκεί, αν η ψύχη σου δεν είναι ελεύθερη, το 

σώμα σου θα παραμένει πάντα ένα μεταφορικό, μια ύλη ανούσια, 

ένα κομμάτι ύπαρξης που απλά θα περιφεραιτε. Όσες πληγές και 

αν έχει το σώμα μου  κατάφερα να κρατήσω την ψυχή μου. 

Κάθε πληγή και ανάμνηση που θα ξανάκανα γιατί αδύναμη δεν 

θα υπάρξω, και φοβισμένη ξανά δεν θα διξω, γιατί το πνεύμα μου 

θα μένει αυθαρτο και αγνό όση μαυρίλα και αν έχω γύρω μου 

και όση λάσπη, γιατί αξίζει κανείς να ζει για να δει το φως  

περιμένοντας τις πρώτες σταγόνες τις βροχής, όσο και αν 

αργήσουν, μέσα σου ξέρεις πως κάποια στιγμή θα έρθουν...

Skoteinos o kambas ta xrwmata diafana, psaxnw to porfuro mesa sto mauro anakateuontas to skotadi me ena pinelo, ftiaxnw anamnhseis pou pote dn moirasthka pote dn aggiksa h eida... psaxnw to fws mesa stis eikones tou mualou mou kai anakaluptw xammena kommatia krumena mesa mou, mikra porfura kommatia matwmenwn stigmwn, dialuoun to skotadi k ftiaxnoun ti friki pou toso kala kalupte to mauro mou peplo... to kokkino sxoimatise ena eidwlo ksekatharo kai mono... gurnontas ton kamva ginete kathreuths ... sklhrh h alhthia e?