Γρήγορες Διαδρομές.

H μόνη ανωμαλία είναι η ανικανότητα να ερωτευτείς. Ένας δειλός είναι ανίκανος να διξει αγάπη, αυτό είναι προνόμιο των  Γενναίων... Γιατί ο Έρωτας είναι ο πιο σκληρός τύραννος, σε τραβάει κοντά του και η κάθε αίσθηση  του κορμιού σου εξτασιάζεται ανεξελενκτή , κανένα  άγγιγμα δεν μένει απαρατήρητο, λιώνεις περιμένοντας μια λέξη, τρέχεις χιλιόμετρα για μια εικόνα και δεν σε νοιάζει, δεν σε νοιάζει ο χρόνος γιατί τον έκανες εχθρό, τον μίσησα τον χρόνο. Τα λεπτά και οι ώρες, αντίστροφη μέτρηση, και η αγωνία ερωτεύτηκαν και αυτές με την λαχτάρα και γίναν μαρτυρικό ζευγάρι. Μα δεν σε νοιάζει, γιατί ο έρωτας σε κάνει τυφλό μεσασε χιλιάδες χρώματα εικόνες και φιγούρες που τρέχουν όλα γύρω σου και εσύ δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις τι  γίνετε απλά χυνεσαι  μέσα στο ποτάμι και αφήνεις να σε πάει μέχρι την θάλασσα. Και εκεί όταν όλα σταματάν και μένεις μόνος χωρίς να ακούς να βλέπεις και να νιώθεις τίποτα πέρα από το νερό που σε ξεθολώνει, ξυπνάς από τον χτύπο της πόρτας που κλείνει πίσω σου. Πονάς ? Γιατί  ξέρεις, εγώ γεννιθεικά την στιγμή που με φίλησες, πέθανα όταν με αφίσες, γνώρισα την αγάπη  από  τον θόρυβο της πόρτας που έκλεινες φεύγοντας...Την είδα την αγάπη εκεί καθαρά σαν ταινία τα είδα όλα τον πόνο τον έρωτα την φυγή όλα. Γιατί έτσι πρέπει να αγαπιουντε οι άνθρωποι, έντονα. Να ζουν μέσα σε ήχους και εικόνες με νόημα, χρώματα και πάθη. Να διαφωνούν και να εκφράζουν, να δημιουργούν  και να συνχωρουν.  Όταν μιλούσα για έρωτα έλεγα το όνομα σου ... όταν άκουγα το όνομα σου... αισθανόμουν τον έρωτα. Και ας μην καταλαβαις ποτέ ποια είμαι, και ας μην είδες ποτέ το χρώμα της ψυχής μου. Δεν άντεξες την διαδρομή είχε πολλές στροφές και τρέχαμε γρήγορα, δεν άντεξες την ιδέα πως ήθελα να οδηγώ και εγώ. Φοβήθηκες τον τύραννο και απομακρυνθήκες. Τί σημασία έχει πια ? Αναρωτιέμαι ποιος πονάει πιο πολύ τώρα...? Egw που έζησα την θλίψη ελεύθερη μεσ'τό ποτάμι η εσύ που έχασες το ταξίδι για έναν προορισμό.  Ανοίγω την πόρτα που έκλεισες, φυσσάει τόσο έξω που νιώθω τους θεούς να μου δίχνουν τον άδιο δρόμο, τους νιώθω μέσα μου να μου δίνουν το οξυγόνο να φυσσαν στον πρόσωπο μου και να μου δίνουν αέρα να αναπνεύσω. Τώρα βάζω μπρος πατάω γκάζι, πρώτη, δευτέρα, τρίτη... και τα ξεχνάω όλα ... ξεχνάω  όχι γιατι με ξέχασες αλλά γιατί λυσμονεισα ελεύθερη να ζω και να υπάρχω χωρίς δεσμά και υποχωρήσεις. Χωρίς να χάνομαι μέσα σου ποτάμι μου. Ξεχνώ όπως με ξεχασες, διαλέγω θάλασσα απόψε.