Κάθε λέξη που έρεε από τα χέρια μου ήταν κόκκινη, βγαλμένη 

από κάθε πορφυρό άηχο δάκρυ που κύλησε μεσα μου! Όλες οι 

προτάσεις που άφησα σε λευκό χαρτί ήταν τελειώματα του εαυτού 

μου ριγμένα στην άκρη του γκρεμού λίγο πριν την τελευταία πτώση.

Στα άκρα των μπλε μελαγχολικών στιγμών μου, λέξεις πού ήθελαν

να βγουν ουρλιάζοντας από μέσα μου και όπως παρέμεναν 

θαμμένες, γιατί τα δάκρυα είναι αδυναμία γιατί η ένδειξη του πόνου 

είναι αδυναμία γιατί το να δίνεσαι ολοκληρωτικά χωρίς όρια, φόβο 

και πρέπει τελικά είναι αδυναμία, και έπρεπε να μάθω να χτίζω τις 

άμυνες μου, έπρεπε να μάθω να είμαι σκληρή για μένα, να 

προστατεύω το παιδί που μέσα μου δεν πρόλαβε να ζήσει ποτέ. 

Και έζησα, έπνιξα το πορφυρό με το μπλε και έφτιαξα έναν μοβ 

κόσμο ασφαλή μέσα μου για μένα, κλειδωμένο αποτραβηγμένο 

και ήρεμο μόνο για μένα, πέταξα το κλειδί και άφησα ότι αθώο μου 

είχε απομείνει μέσα, εκεί αγνό αυθαρτο ώσπου να έρθει η μέρα που 

πια δεν θα φοβάμαι και δεν θα θλίβομαι. Κατάφερα με όλους τους 

τρόπους να να επιβιώσω, τι αν πέρασαν πόσοι άνθρωποι άλλοι 

άφησαν ένα κομμάτι τούς και άλλοι περάσαν μόνο πέρνωντας 

δικά μου. Χωρίς οίκτο γεμάτη απάθεια αφήνονταςερείπια που πάλι 

όμως έχτιζα. Αδυναμία είναι να μένεις κάτω από τις στάχτες,

ότι και αν γίνει πρέπει να φτάσεις στη βροχή, πρέπει να ανέβεις 

προς το φως και να φτάσεις την καθαρή βροχή, γύρω σου θα 

υπάρχουν λάσπες και μαύρα χρώματα, και πάντα κάτι θα σε θέλει 

εκεί βουτηγμένο στις λάσπες από τις στάχτες σου, αδυναμία όμως 

είναι όχι να πέσεις αλλά να μην σηκωθείς, γιατί ξέρεις πως ότι και 

αν γίνει η βροχή θα είναι εκεί για να καθαρίσει το απογυμνωμένο 

σου κορμί, όσες πληγές και αν έχει όσο λερωμένο και αν είναι.

Αν η ψύχη σου δεν είναι εκεί, αν η ψύχη σου δεν είναι ελεύθερη, το 

σώμα σου θα παραμένει πάντα ένα μεταφορικό, μια ύλη ανούσια, 

ένα κομμάτι ύπαρξης που απλά θα περιφεραιτε. Όσες πληγές και 

αν έχει το σώμα μου  κατάφερα να κρατήσω την ψυχή μου. 

Κάθε πληγή και ανάμνηση που θα ξανάκανα γιατί αδύναμη δεν 

θα υπάρξω, και φοβισμένη ξανά δεν θα διξω, γιατί το πνεύμα μου 

θα μένει αυθαρτο και αγνό όση μαυρίλα και αν έχω γύρω μου 

και όση λάσπη, γιατί αξίζει κανείς να ζει για να δει το φως  

περιμένοντας τις πρώτες σταγόνες τις βροχής, όσο και αν 

αργήσουν, μέσα σου ξέρεις πως κάποια στιγμή θα έρθουν...